Við kynþroska verður afgerandi breyting á skólagöngu unglingsins og viðhorfi hans til skólans og námsins. Vitsmunalífið losnar úr viðjum sínum, sprettur fram frískt og heilbrigt og þyrstir í þekkingu og innsýn sem byggir á vitmunalegu ferli, á hugsun og rökum.

Sé grunnurinn vel byggður, sé tilfinninga- og viljalífið frískt, heilbrigt og virkt, þá sprettur hugsunin fram skínandi skörp, lifandi og fjörug; tilbúin að kljást við hvaða vitsmunalega ferli sem vera ber.

„Kennarinn á ekki lengur að virka sem aðhald með persónuleika sínum. Traustið verður nú að grundvallast á því að kennarinn valdi efninu, sé fagmaður í fyllstu merkingu. Kennslan fær málefnalegan hlutlausan blæ, inngjöfin liggur í hlutarins eðli, í efninu. Hið persónulega hverfur nú í bakgrunninn. En listræn framsetning er engu að síður ennþá mikilvæg. Í vinnubækur mótar nemandinn stöðugt sjálfstæðari efnismeðferð og skýrir það gjarnan með myndskreytingum“. (Námskrá Ellen Key Waldorfskólans)

Á þessum aldri er það skólun hugsunarinnar sem er meginmarkmiðið, fagið verður áberandi. Leiðarljós kennslunnar er að „Veröldin er sönn“. Unnið er að skilningi nemandanna á fyrirbærum veraldarinnar og efnisheimsins þannig að þau upplifi sannleikann í því sem þeim kemur fyrir sjónir. Unglingurinn vill upplifa samhengi hlutanna og vera hluti af því samhengi. Dómgreind þeirra er efld, hún stígur fram sem æ öflugra verkfæri í þeirra eigin höndum.